Pagbubuntis

Gaano kahirap magbuntis?

Kung ako lang ang pagbabasehan, sa mga pinagdaanan at pinagdadaanan ko pa lang, siguro kahit paano eh madali lang. Hindi kasi ako naglihi, walang morning sickness, hindi nasusuka sa iba't ibang amoy, hindi sensitive.

Pero sobrang hirap na ng mga nangyayari para sakin. Inip na inip na ako sa siyam na buwan na madaming bawal, madaming sakripisyo, madaming kailangang kainin na hindi ko hilig.

Sabi ko nga kay Jong, first and last na to eh. Ayoko na magbuntis. Okay lang saken kahit sa ibang babae na lang pero sya pa din ang ama :)) wag lang ako ulit maghirap ng ganito. Haha!

Noong unang trimester, ang mahirap lang eh yung ang sakit sakit lagi ng lower back ko. Pero the rest, wala naman ako poblema. Kaya nga hindi ako naniniwala nung una na buntis talaga ako, kasi parang normal pa din naman lahat. Actually, nagyoyosi ako nung mga time na yun. At nag inom pa ata kami once kaya nga nangangamba ako kung may part kay baby na baka maapektuhan. Nagpepray talaga ako na wala talaga.

Nung next trimester naman, 4-6 months, eto yung nag-aadjust na talaga ko kasi lumalaki na yung tummy ko. Ambili ko mangalay, kailangan may support lagi yung likod ko, ang hirap humanap ng pwesto pag matutulog, hindi pwede yung sudden movements. Tapos ambilis ko mapagod. Konting lakad na pataas ang daan, pagod na ako. Dito yung time na naiisip kong totoo na talaga to. Kasi lumalaki na talaga yung chan ko. At nagstart na din magkaroon ng stretch marks, nagstart na din gumalaw si bebi ng pakonti konti mga early 6 months ata or 5th month. Tapos pinakamahirap din tong trimester na to kung ang paguusapan eh yung emotional aspect. Dito naganap yung paglipat ko dito kina Jong. Dito din naganap yung dumalaw ako samen at nagkaharap ulit kami ni papa. Pero dito rin yung nagka-ayos na din kami at last.

At eto na, nasa last trimester na ko. Eto na yung time na parang ang bagal bagal ng mga araw kasi iniintay ko na lang na mag-labor na ko at isugod na ko sa ospital at tapos na, lumabas na ang baby ko! :D

Habang tumatagal ang pagiintay ko lalo akong nahihirapan. Lalo akong kinakabahan. At lalo akong naiinip at naeexcite. Grabe yun day to day routines ko. Parang ang dami ko pang gustong gawin pero tamad na tamad na ko.

Grabe yung mga galawan ni bebi! Ang likot likot niya paminsan tapos umaalon pa talaga yung chan ko minsan. Tipong makikita ko talaga kung paano siya gumalaw. At mapapatigil ako sa kung ano mang ginagawa ko.

Hayy. Pinakamahirap na 3 months to ng buhay ko, sa ngayon :D Physically stressed talaga ako. Tinatawag na akong auger ni Jong! Ang laki kasi ng hita at paa ko. Tapos yung mukha ko parang namamaga na din. Ewan ko ba kung bakit ganto na tong mukha kong to pero ampanget ko pala talaga pag tumaba ako!

Imba yung frustrations na kinakaharap ng mga buntis sa tuwing makikita nila yung lumba lumba nilang katawan. Isama mo pa yung mga nag iitimang singit at mga stretch marks.

Tapos, ang hirap hirap bumangon lalo na sa sahig kami natutulog ni Jong. May kuchon naman na malambot pero yung effort na pagtayo, isang malaking pagsubok. Tapos minsan may mapi-feel kang nawiwiwi ka na, kasi yung galaw ni bebi parang pababa sa puson mo. Tapos di ka makakatagal sa upong indian sit. Kelangan kasi nakabend ka ng konti palikod kasi feeling mo laging naiipit yung chan mo. Tapos pag may nahulog, eeffort ka din talaga bago mo sya makuha! Di ka makapaghilod ng maayos sa lower parts ng katawan mo kasi di ka makakayuko, tapos pag nakaupo ka naman maligo, mejo nakakangalay pa din pero ganun ang ginagawa ko, nakaupo ako. Pag magtu-toothbrush ka, or maghuhugas ka ng pinggan, laging mababasa yung damit mo kasi di mo mapapansin, nangunguna nga pala yung chan mo. Minsan din pag dadaan ka patagilid sa masikip na daan, mauuntog yung chan mo kasi malilimutan mong may bukol ka sa nga pala sa chan. Haha! Mamimiss mong matulog ng nakadapa kung mahilig kang dumapa dati. Pahirap din maglagay ng lotion sa legs mo. Grr. Ang hirap din magsuot ng undies! How do u wear undies ba? Yuyuko ka diba? Eh hindi ka nga makakayuko e. So it's either uupo ka sa kama or chair para maisuot mo or pag nakatayo ka, one leg at a time while holding the undies. Pag nahulog, badtrip. Haha. Nakakainis sumakay at bumaba ng jeep at tricycle kasi dapat dahan dahan, pero nakakahiya naman kung magbabagal ka diba. Kangalay sa likod tapos hassle pa kasi I shouldn't look like nahihirapan. Hahah. Tapos triple ang init na nararamdaman ko kumpara sa mga kasama ko. Kung pwede nga lang may baon ka laging aircon eh. Leche. Napakadaming bawal! Hotdogs, preservatives, fish balls, sweets, softdrinks, chicha, noodles, mga super malalamig. Pero halos lahat yan, kinain ko. Hahah. Pero shempre konti konti lang. Magiging sakang ka pa, at pag minamalas malas ka, mamamanas ka. Patay. Ako, di naman gaano.

Ngayon, gano nga ba kahirap magbuntis? Hahaha. Wag mo na isipin! Manganganak pa nga eh :)) Tingnan naten kung kakayanin ko pa :))

Adoption.

How's this work? I'm thinking of what Ate Mayelle (Jong's sister) told me about adopting iya. I don't know if it's gonna be too complicated or if that sounds crazy but it will be convenient for the three of us, for sure, Jong, iya and I.

Is that really possible? Well yes, as she have said, the lawyer can simply make papers that she will adopt my child. But in iya's birth certificate, Jong and I are still the parents. Ate just wants to give my baby all the benefits that she can give for her since she doesn't have a child yet. Sayang naman daw diba at makakatulong yun talaga samin. Pero siyempre kami pa din ang tatayong parents at mag-aalaga.

I think there won't be a problem in adoption papers. But in cases of returning the child, I don't know if that's easy and possible. Paano nga ba ibabalik ang batang inampon?

I don't have any idea aside from what I've read in Philippines Constitution that adopted parents can return the child if the child refuses the adopted parents or kapag di na ata kaya suportahan? Or kapag may violence between them blah blah. I'm not really sure lalo na't ngnonose bleed ako pag binabasa ko. Haha.

Pero kung ano't ano man, gusto ko na sana makausap si ate at ang lawyer bago pa ko manganak. Just to make it clear with them at para makapag isip pa kami ni Jong.

Nevertheless, may tiwala naman ako kay ate at sa pamilya ni Jong. :) And I'm so thankful kasi si ate mismo yung nag offer sakin about this, to help us out :) So kind...

Last 21st Celebration for just the two of us :)

It's a positive one, though :)

Hopefully, this is really the last because it will only mean that iya's overdue if not. Haha.

This is the first time we cooked something together for our monthsary :) Di kasi kami mahilig magluto at di talaga kami marunong. We usually have a date, watch movie, time zone, eat our favorites, basta just mall galore. Unlike the past few months, we're celebrating every monthsary together sa bahay lang. We did watch movies in cinemas but not as often as before. We usually watch downloaded movies na lang sa laptop which is for me, more fun and enjoy kasi we can do whatever we want while watching.

Pero yun nga, for this 26th monthsary, we cooked Carbonara. Haha. Thanks to Del Monte for the ready-made Carbonara sauce. Haha! He enjoyed it, I know. Kasi kahit di ganun ka-professional at di kami ganun kagaling, nakapag bonding kami ng iba sa mga usual bonding moments namin. And it was perfect for us nung kinakain na namin kasi may love ingredients na. Haha. Ang corny pero totoo. Tipong napapa-smile kami pag sumusubo :))) And I told him, we can do it every month. This can be our monthsry bonding, for a change and for us to learn kahit paapano. And then I realized, iya's gonna be with us na by next month so he said "naku, di na pwede yun." And then I told him, "Why not?! Patulugin natin si iya. O kaya, bitbit ko sya. Ayaw mo nun, junior masterchef agad sya?" At nagtawanan na kami when we imagined iya while we're pretending to be masterchef's judges. Hahah.

Ayun lang aang kwento ko. Bitin kasi I just want to take this memory down. The following months kasi will be far far different from this day, from all the days that have gone. I expect the rest of the days of my life to be more challenging, scary (konti), exciting and happier! HARDEST I gues, yet HAPPIEST. To think I can't have work immediately after kong manganak, I'm going gaga thinking how will I swallow my pride and ask for Jong's parents support para lang sa gatas ng anak ako. Yun pa lang, mahirap na. I'm always praying to Him to give me strength talaga for the coming days. WEW.

I'm sooo excited though :D hahaha!

Friendless.

Lagi ko naiisip, hindi talaga siguro ako swerte pagdating sa mga kaibigan. Ang gusto ko kasi noon, madami akong kaibigan. Madaming kadaldalan. Madaming kasama pag galaan na. Yung magulo at maiingay at masasaya.

Pero nagbago din naman yun. Bigla na lang naisip ko, di rin pala maganda pag madami, magulo at maiingay. Parang hindi naman talaga kayo nagkakaintindihan lahat kesa sa konti lang kayo tapos mas kilala niyo yung bawat isa. Ang gusto ko na lang, yung ilang mga piling kaibigan lang. Yung mga totoo. Nung college kasi ako, naranasan ko na hindi lahat eh pwede mong ituring na totoong kaibigan. Acquaintances lang kumbaga. Haha. Para bata ang mga realization ko diba. Pero natataon lang talaga kasi na dun ako napupunta sa grupong, kaunti lang. Tapos marerealize ko, mas okay pala noh? Hindi yung puro saya lang, mga katropa lang. Lalo sa college. Kahit sino naman pwede mo maging katropa. Dahil sa inuman. Dahil sa common friends. Puro ganun. Pero pag may problema ka, biglang maiisip mo, kanino ka magsasabi? Sino kaya yung seseryoso sa'yo? Mahirap. Kasi kainuman mo lang sila. Naging kabatian mo lang tapos tropa na kayo.

Tapos ngayon, eto na naman ako. Pakiramdama ko na naman, na wala akong kaibigan. Pakiramdam ko nandyan sila pero ang lalayo nila. Pakiramdam ko, naaalala nila ko pero hindi nila ako namimiss. Pakiramdam ko, hindi naman ako ganun ka-ispesyal para bigyan nila ng oras.

Ganun na lang lagi ang pakiramdam ko mula pa dati. Ewan ko ba kung dahil iba kasi ako magbigay ng atensyon sa kaibigan? O dahil talagang  wala namang ispesyal saken para maging kaibigan nila. Waha. Dramaaa.

Mula kay Rya, na ast option naman ako palagi, kina Dianne at Abi na lagi din namang busy sa iba't ibang bagay pero madalas ay sa jowa, kina Kim at Winona na sadyang malalayo lang talaga at internet lang ang pwedeng makapagkonekta samin, kay Bins at Paul na puno din lagi ang sked sa iba't ibang grupo nila ng kaibigan, sa college friends kong sina Joy, Alec, Revin at Allan na sa text ko lang madalas makasama dahil may sari-sarili naman silang lakad at kung magaaya ay laging wrong timing, o kaya naman hindi naman talaga nag-aaya (siguro naiisip nilang hindi nga ako lagi pwede).

Sila lang. Sila lang naman ang mga tinuturing ko talagang mga totoong kaibigan eh.

May mga oras lang sa panahong 'to, na nalulungkot ako kasi nga parang ang lalayo nilang lahat. Alam kong literal na malayo ako dahil nasa Binangonan ako. Pero nakakadisappoint na ganito na nga ang kalagayan ko, hirap magbyahe, bored na bored sa bahay, walang pera, walang magawa, tapos ganito pa yung mararamdaman ko mula sa kanila na parang no one can shorten the bridge between us. Yun bang kahit gano kalayo eh bibisitahin man lang ako? Sa buong panahon ng pagbubuntis ko na napunta ako dito, wala man lang nakagawang puntahan ako (si Bins nag-offer :) ). Kahit kamustahin o tingnan man lang ang lagay ko o namin ni Iya.

Eh okay lng naman kasi kung walang nagsabi na pupuntahan nila ako dito. Mag oover night dapat. Yung iba, gugulatin na lang daw ako. Pero, sa mga sinabi nila, walang natuloy.

Eto, manganganak na pala ako mahigit isang buwan mula ngayon. At ayun. Wala na akong inaasahan mula sa mga kaibigan kong nangako noong una pa lang akong nagbubuntis.

Hindi naman ako yung kaibigan matagal mawala ang tampo eh. Pero matampuhin talaga ako minsan. Haha. Pero madalas, para bang naiisip kong, wala naman akong karapatang magtampo kasi sino ba naman ako? Di naman kasi ako yung sentro ng grupo. Di naman ako yung oag nawala eh hindi na kumpleto.

Haha. Ang sensitive ko lang siguro ngayon. Kahit naman nga ang pamilya ko, yung mga tita ko? Nagsabing dadalwin din daw nila ako pag may oras sila. Hay. Pero wala din naman natuloy eh. Yung pamilya ko nga di nagawang puntahan ako, kaibigan ko pa kaya?

Pero lahat naman yun naiintindihan ko ko. May mga rason naman sila na katanggap tanggap siguro. At wala ako "say" magdemand diba? Nakakalungkot lang. Hindi ko man lang naramdaman mula sa mga totoo kong kaibigan na kahit papano, ispesyal din naman ako sa kanila para bigyan nila ako ng oras na puntahan ako kung nasaan man ako.

Kaya din siguro ganito na lang ako makademand sa atensyon ni Jong. Siya pa tuloy ang nagdudusa sakin. Haha. Siya na lang lagi ang sumasalo sakin. Haha. Siyempre no choice naman din siya.. At siya lang naman talaga ang meron ako. Siya at si Iya.

Di bale pupunuuin naming dalawa ng atensyon si Iya. Na kung madami man siyang magiging kaibigan o wala, hindi niya mararamdaman na hindi siya ispesyal..

Salamat na nga lang at may blogspot eh. Salamat din at may taga basa ako :) Kayo lang, boid at labins. :) Kailangan ko lang minsan mailabas. At kayo lang naman ang handang makinig. :) Mahal na mahal ko kayow :D

25th and 7th

It's our 2 years and 1 month. And it's Iya's 7th month (not accurate though).

Well. Just another ordinary day.

What is an ordinary day?

A day full of love :) A day of bonding. A day of normal sweet things, I love you's, hugs, kisses and funny moments. A whole day with him. Just him. Having the attention that I want. Having him by my side. That's now ordinary yet always a special one.

You see, as we grow older, as we spend time with each other longer than  before, we happen to get used to it but not in the way na nagkakasawaan na kami. We're getting used to waking up next to one another and prepare breakfast together or sometimes whoever get up first. We're getting used to having good mornings and thankful ALWAYS knowing we're still alive. It's funny when I thought of the times when Jong's mom won't allow us to sleep together but as I often stay here, it became normal I guess for them. And it's just that Jong will really do something to sleep beside me (when everyone was already asleep. haha!). We're also used to the habits of each other. Him, playing and me, text,play with Javien, tambay lang sa tabi niya, internet, reading, anything that will not bore me. I easily get bored in online games so I always ends up making papansin to him and putting up dramas. Haha!

Yes we're like really husband and wife. I just can't believe it yet, until now. Haha. But the good thing is, we just can't get enough of each other pa din. Pag nasa baba ako, andun din siya, pag sa taas andun din siya. It feels like we're still missing each other kahit na magkasama naman na kami sa isang bahay. We're also like always excited to see each other whenever he just arrived from school or OJT. His face was like a child received candies from his mom when he sees  me, and when I didn't smile back at him, he'll say "hayy.. di naman siya masayang makita ko :(" And his face turns into grimace. Haha. That's the time when I know I need to make lambing :)

I asked him once, something like... "Do you think, we're still like this when we grow old?" I mean, I'm sure we're gonna be lolo and lola in the future and I know we're still together but are we the same aneng and ading that we are right now? Like, the sweetness, the child-like expressions and the excitement?

I'm not sure but I know we'll be loving each other more and more each day. I've known him for more than 4 years now and I still don't know if there's more of his attitude that I'm gonna discover but whatever it is hidden inside him, positive or negative, I'll adore him more than he can ever imagine. I will be more in love with him. That's for sure :)

A concerned wife

Ako yon, Oo. Concern lang ako :) Meron akong maliliit na hinaing sa kanila kahit na alam kong wala akong karapatan para magkaron ng sama ng loob o ano man. Lagi kong iniisip, bunso kasi si Jong, o kaya, wala pa kasi kami nai-aambag dito sa bahay, o kaya, palamunin pa lang kasi kami sa ngayon. Kahit masama pakinggan, oo, palamunin lang naman talaga kami dito kaya parang laging wala kami karapatan sa lahat. Nakakalungkot paminsan kasi, anak naman nila si Jong eh. At oo, suportado naman talaga kami sa lahat ng gastos pero para saken, bilang asawa niya, nasasaktan lang din ako at ako yung sumasama ang loob.

Alam ko, yang si John Donn, wala naman sa kanya yung mga ganung bagay eh. Kasi sanay na siya. Kahit noon pa naman, ganun na talaga sila sa kanya. Bunso kasi, bunso kasi. Ganun na lang lagi.

Madami ako alam na ganung storya. Kahit nga yung kapatid ko eh. Binubully ko din lagi. Utos dito, utos dyan. Tapos pagalit pa ko. Hahah. Pero yung kapatid ko, walang angal. Susunod pa din siya. Maiinis siya alam ko, pero susunod pa din siya saken. Ganun siguro lahat ng bunso? Ang babaet sa mga nakakatandang kapatid. Haha!

Pero ngayon, parang mas lalong nawalan ng karapatan si Jong sa lahat. Parang lalong lumiit yung natitira niyang karapatan dito. At dahil saken yun :( Dahil sa halip na siya lang, tatlo pa kaming magiging pabigat dito.

Alam ko burara yang si Jong sa gamit niya. Minsan nga pagod na ko sermonan yan eh. Lagi ko na lang papaalalahanan na ilagay yung mga hinubad niyang damit sa labahan, ibalik sa dati yung mga kinukuhang gamit, wag kalimutan kung san pinapatong o nilalagay yung mga gamit niya o gamit ko o gamit ng mga tao dito. Kasi sa kanya lagi hinahanap. Di kasi marunong magbalik ng gamit.

Naiinis din ako paminsan. Kaya lagi ko yun sinasabihan. Pero alam ko, matututunan din naman niya yon. Di ko naman pagsasawaan yon, kahit araw araw ko siya pagsabihan. Iba ibang strategy lang. Hahah!

Tsaka, kahit madami siyang ganung flaws, alam kong napakabuting tao ng asawa ko. Feeling ko nga, siya pa ang pinakaresponsableng tao, asawa/bf sa kanilang magkakapatid eh. Haha. Siyempre, asawa ko eh noh? Pero sa mga nakita ko, experience ko, ang kulang lang naman kay Jong sa ngayon eh trabaho eh. Nagiging responsable lang sila kasi may kita na sila, nakakapagbigay sila ng pera, eh si Jong hindi pa. Kaya para bang kung makautos na lang ang mga kapatid niya, para bang may kasamang, wala ka na nga silbi dito, di mo pa magawa yung mga inuutos sa'yo.

Lalo na si Kuya AJ. Kapag may maling nagawa si Jong, o kaya may hiniram si Jong sa kanya, o kaya may gamit siyang nawawala, para bang wala na nagawang tama si John Donn. Ewan ko. Napakademanding niya :( Laging pagalit pag kinausap si Jong.

"Jong, bat ba lagi mo kinukuha tong mouse ko?!"

"Jong, nasan na yung earphones ko?!"

"Jong, maghugas ka nga dun ng pinggan! Sinong inaasahan mo maghugas ng pinggan?!" (Kahit naman, huhugasan din yun. Kaya lang wala pang tubig.)

"Jong, maglinis ka nga sa 2nd floor."

Lagi na lang niya pinaglilinis si Jong. Yung tipong, parang hindi kami naglilinis? Eh naglilinis naman talaga kami pag may oras. Pero pag nagdemand siya, para bang araw araw eh naglilinis siya at pagod na pagod eh pasok trabaho, tulog at kain lang naman din ang ginagawa niya. Isang beses ko lang siya nakita naglinis. Sa kwarto lang niya.
Tapos ang dami niya sinasabi. Ang dami niya comment. Eh bakit hindi siya ang gumawa?
Tapos kapag may kailangan siya kay John Donn, lalo sa laro nila sa Rohan, demading pa din... :|

"Jong! Pahiram nung armor mo! Tsss. Di mo naman ginagamit eh!"

Alam ko simpleng bagay lang yun pero diba ikaw na nga yung may kailangan. Tapos pag ayaw ni Jong, galit pa siya. Eto namang si John Donn, napakamalumanay.. Ang sasabihin lang..

"Ehh. Hirap maglipat eh. Wag na.."

Di man lang magsabi ng... "Akin yun eh. Gawa ka sarili mo."

Pag siya kinakausap ng kuya niya, parang walang respeto.

Alam ko normal na yun sa kanya. Pero, ganunin yung asawa ko sa harap ko? Nasasaktan naman ako. Ayoko ng ginaganun siya kahit na alam kong kuya niya yun. 

Pati si kuya jason. Pag nag utos yan kay Jong, gusto niya sunod agad. Pagsalin ng tubig, pagbaba ng mga gamit sa sasakyan. Hala? Boy na boy ah.

Yun na yun. Basta. Nasasaktan lang ako na palamuning palamunin ang dating namin ni Jong kasi sunod lang kami sa lahat. Ako, di naman ako inuutusan pero siyempre, wala pa din akong boses. Wala ako karapatan. Kaya pag nasasaktan ako para sa kanya, sinesave ko na lang siya. Sinasabihan ko na lang siya na, "Beb,sundin mo na.." "Beb, wag mo na kasi gamitin yun." Para wala na marinig.

Tapos kagabi din.. Kahit mama at dadi niya ganun din naman sa kanya eh. Kasi nga ganun na yung pagkakakilala nila kay Jong. Pag may nawala, yung gunting, yung susi, yung towel, yung pera... Lahat sa kanya itatanong, sa kanya hahanapin, at sure silang si Jong ang kumuha. Kahit na minsan, wala naman talaga sa kanya.. Sana maalis ko pa sa kanila yung ganun image ni Jong :( Sana maturuan ko na siya na maging responsable sa mga maliliit na bagay para hindi na siya lagi pag initan...

Minsan kasi, kapag hindi na talaga siya ang may kasalanan, siya pa din.. Ayoko ng ganun, kasi nasasaktan ako para sa kanya. Eh siya naman, wala lang sa kanya. Ang kulit eh. Hinahayaan niya lang lagi. Hindi siya nangangatwiran. Hindi niya pinagtatanggol sarili niya. Hindi niya ineexplain yung side niya.

Naiisip ko, sana makaipon na ko madaming pera. Bibili na kami ng bahay. Bubukod na kami. Doon, wala na magdedemand sa kanya. Ako na lang! Haha. Atleast, obligasyon niya yung saken. Pareho kami, magdedemand sa isa't isa.. Ang idedemand ko lang naman, lambing niya :">

Di naman ako galit sa kanila eh. Mahal ko pa din naman sila... Pero siyempre, pag mga oras na ginaganun nila si Jong, nasasaktan lang yung ego ko bilang asawa niya. Na, sana wag naman nila ganunin sa harap ko si Jong :(

Sudden Thoughts

ANG SWERTE NILA HINDI AKO ANG ANAK NILA..

ANG SWERTE KO, SILA ANG PAMILYA KO..

ANG SWERTE KO TINANGGAP PA DIN AKO.

ANG MALAS NILA, WALA NA KO MABIBIGAY PA.

ANG MALAS NILA, BINIGO KO SILA.